CZĘŚĆ DRUGA

Podstawy duchowe w odbiorze dóbr kultury

Niech żyje sztuka!

Tutaj możecie czytać dalej. Ten długi wstęp miał na celu napisanie podstaw duchowości psychologicznej. Bo ja, uważam, że, niczym kung fu w Chinach, wszystko, co robimy i czym żyjemy, może być duchowym przeżyciem. Evive L’arte! Kiedy idziesz z kumplem na gokarty, ścigacie się, i on czuje adrenalinę, emocję, cieszy się z frajdy jazdy, no ma przeżycie duchowe! A ty? Jeśli nie masz emocji, jak ja wtedy, prawdopodobnie za każdym zakrętem będziesz walczył o życie, żeby nie zwymiotować od przeciążeń podczas zakręcania.

Zdanie z francuskiego „niech żyje sztuka”, tłumaczy też trochę naszą motywację do życia w momencie, kiedy patrzymy na naszą rzeczywistość i nas samych jako zbiór iluzji. Co wcale nie oznacza, że tak jest, w końcu nasze umysły nauczyły się traktować otaczającą rzeczywistość tak, żeby w niej przetrwać jak najdłużej – ergo, stworzyły z niej rzeczywistość. Kłamstwo stało się prawdą, słowo stało się ciałem, a zero stało się jedynką, jeśli opisujemy to kodem binarnym.

Z grami jest tak samo! I są to doświadczenia tak samo relatywistyczne, jak teoria względności Einsteina. Kiedy spotykasz się z Panią Jeziora w jednej z części growego wiedźmina, każdy z nas może mieć inne przemyślenia i uczucia związane z tym wirtualnym spotkaniem. Ale je macie! Bo pod te uczucia, produkowane są gry, choćby najbardziej nastawione na zysk! Jeśli wyrośliście jak ja na anhedonii, i dopiero staracie się od nowa złapać ten haczyk wewnętrznych przeżyć z gier komputerowych, obcowanie z wirtualną Panią Jeziora, będzie dla was spotkaniem z pikselowo-wektorową wydmuszą z tekstur, poruszająca kośćmi ust do rytmu nagrań głosowych zrobionych przez aktorkę.

I ten stan faktyczny nie zmienia faktu, że jako dawne, spocone nastolatki potrafiliśmy patrzeć ponadto! Że kolorowe karty ze wszystkimi dziewczynami Geralta, mogły być okazją, chociażby do tego, żeby ćwiczyć pamięciówkę do wyobrażeń, rytmicznie – o zgrozo! I to jest normalne.

Ten stan faktyczny nie wywołuje stanu emocjonalnego, jeśli zwracamy uwagę tylko na niego. Emocje, i doznania wewnętrzne, są dla odczuć i znaczeń indukujących się ze stanu faktycznego. Bez emocji, filmy z Sashą Grey są tylko zlepkiem wątpliwej klasy pikselowych erotycznych obrazków, które po prostu sobie są.

Muszę zadać to pytanie, ilu z was od nadmiaru bodźców shortach na youtube, tiktok, filmach, grach, tak głęboko zobojętniało, że nie potraficie z siebie wykrzesać żadnych emocji, przeżyć wewnętrznych, tego ognia, czy nawet Boga, tylko traktujecie to jako, zajęcie dla mózgu, suche i bez emocjonalne, żeby nie zwariować od nudy, jeśli tak sądzicie, bo jak powszechnie wiadomo, nuda boli do tego stopnia że ludzie są w stanie pieścić się prądem, byle tylko się nie nudzić.

I czy nam, w większości potrzebny jest odwyk od kulturowego dobrobytu, który można nazwać dietą, a w bardziej skrajny sposób, reglamentacją biedy od cyfrowego bogactwa dóbr, w jakim się znajdujemy? Nie byłby to pierwszy przykład, w którym dobrobyt na dłuższą metę szkodzi, wystarczy sobie przypomnieć słynną chorobę bogatych zwaną podagrą, na którą zapadali ci co mieli duży dostęp do nadmiaru wina i mięsa.

Depresja hodowana…

Uważam też, że dzisiaj, mianem podagry, można nazwać pewną lekką odmianę depresji, którą od nadmiaru różnotematycznych bodźców, sami w sobie indukujemy – oczywiście pomijając ciężką depresję nadającą się do leczenia klinicznego. Ale za ogólnie zły nastrój w największym stopniu nie chcemy przyznać, że odpowiedzialni jesteśmy my sami, ale to wymagałoby wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny, a nawet za swoją niezależną nieświadomość – ergo Boga, jak wyżej pisałem – czy szatański pomiot zwany cieniem, który karmimy energią umysłową po to, żeby ciągle robił nam pod górkę.

Chcę, żebyśmy cieszyli się swoimi rozrywkowymi pasjami. Chcę sam móc cieszyć się swoimi rozrywkowymi pasjami. Chcę móc je poczuć i pielęgnować w sobie to wewnętrzne uczucie, które napędza w nas tyle dobrego.

Wiara i wierność pasjom…

Dlatego też od jakiegoś czasu zagłębiam się duchowość, ale tworzę ją trochę własną, na fundamentach tego wszystkiego, o czym pisałem wyżej. I w tej duchowości jest miejsce zarówno na Biblię, jak i dla przykładu, mojego ukochanego wiedźmina. A może nawet nie tylko granie i bierne słuchanie słuchowisk, ale też zabawy w średniowieczno-renesansową rekonstrukcję? Konne spacery z tobołkami do gotowania nad brzegami jezior w strojach z epoki i mieczami na plecach? W otoczeniu przyrody i kto wie, innych ludzi, a nawet przyjaciół i rodziny?

Ale nie zamykajmy się tylko na wiedźmina, Chrystusa i Boga można znaleźć wszędzie, każdy symbol jest jak Chrystus, będący drogą do Boga, do nieświadomości. Jeśli jesteście fanami siatkówki czy piłki nożnej na pewno wiecie, ile emocji można wykrzesać podczas obserwowania akcji na niejednym meczu. Tylko trzeba dbać regularnie o to, żeby te emocje w sobie czuć.

Inaczej, jesteśmy tylko pustą, martwą skorupą, która umarła dawno temu i teraz czeka na finalizację pogrzebu.

Nie zrozumcie mnie źle. Ja uważam się za ateistę – religijnego ateistę, tak jak uważał się Einstein. Ale to, że pokazuję wam na podstawach naukowych, że coś, co jest Bogiem istnieje, nie znaczy, że będę popierał instytucje religijne i duchownych. Jako dziecko moi rodzice opowiadali, że gdy pleban przychodził na kolędę – uciekałem do drugiego pokoju chować się za łóżko albo za szafę z płaczem, i pleban musiał przekupywać mnie słodyczami, żebym wyszedł.

Generalnie ciężko mieć szacunek do ludzi, których zadaniem jest krzewienie formy władzy – duchowej, ale zawsze. Nie mniej, nadal, oni bardzo rzadko mają coś wspólnego z Bogiem, a częściej najzwyczajniej reprezentują interes swoich instytucji religijnych, a tego w jakiejkolwiek relacji z Bogiem, vel nieświadomością, nie chcemy nawet w ostateczności.

Duchy umysłu, z nieświadomości…

Najlepszą formą wyjaśnienia tego, czym, lub kim jest to, co możemy nazwać Bogiem, byłoby wykorzystanie do tego celu przykładu schizofrenii. Upraszczając, czym jest schizofrenia, i halucynacje na schizofrenii, w których tracimy kontakt z rzeczywistością. Można je rozumieć na przykładzie snów na żywo, czy raczej, koszmarów na żywo. Idziesz sobie po ulicy, i nagle jeb, fantom, zjawa, koszmar, pojawia się przed oczami.

Tutaj najważniejsze pytanie, skąd się to wzięło przed oczami? To, że akurat w tym momencie to kwestia właśnie choroby, schizofrenii – mózg nie działa w zgodzie z ustaloną homeostazą i powoduje problemy. Ale same obrazy, są w naszych umysłach, bo mechanicznie niczym się to nie różni od koszmaru zdrowego człowieka. I tu pojawia się problem – terapia farmakologiczna zalecza objawy, tak długo, jak stosujemy środki i niszczymy nimi sobie organizm.

Szalenie Mądrzy…

Phil Berges, pokazał w swoim dokumencie Crazywise, że tak jak szamani wykorzystywali młodych z objawami schizofrenii i robili z nich szamanów, tak my, w podobny sposób możemy potraktować ich terapeutycznie. W końcu halucynacja to jest jakaś forma relacji z nieświadomością, taką samą jak sen.

Więc, skoro mamy koszmary, tak samo, jak koszmarne halucynacje, to znaczy, że indukują je jakieś nasze wewnętrzne nieprzepracowane problemy. Jakieś nieprzepracowane traumy, ukryte myśli, odrzucane bodźce, i tym podobne. Żeby się z nimi pogodzić, musimy oswoić się z tym, co je indukuje, ergo, z naszą nieświadomością. I tu pojawia się coś, co ateistom może zatrzymać serce na stałe ze strachu.

Bo jeśli czy to w walce ze schizofrenią, czy z koszmarami, musisz wejść w relację z nieświadomością i ją oswoić, to tak jakby w twojej głowie, byłbyś/byłabyś ty, i ten ktoś, kto niezależnie od ciebie robi ci w mózgu problemy – dokładnie tak jak o swoich problemach mówił mistrz Eckhart Tolle. I to coś jest silniejsze od ciebie i wie o tobie więcej niż ty sam – pomimo tego, że tą cielesną kukiełką zwaną ciałem sterujemy my. A to już bardzo blisko psychologicznej formy teologii, bo traktując tę część siebie jako nieświadomość i traktując ją archetypowo jako Boga, możemy wystąpić w charakterze wiernego to jego majestatu. I tak niby nie istnieje, a jednak istnieje. Ciekawe prawda? Dlatego jeśli ateista po śmierci klinicznej zostaje uratowany resuscytacją i w czasie zgonu spotyka Boga, może się zdziwić.

Jednak nadal, nie jest to tylko mózg, ani tylko chemia. Z mojego punktu widzenia jest to zjawisko fizyczne niczym płomień na zapałce, którego wyjaśnienie skomplikowania byłoby porno dla fizyków i neurologów.

I ta właśnie terapia, nawet ateistyczna, może wam pozwolić odnowić swoje umysły i mocniej wejść w przeżywanie życia, w tym i głębokie doświadczanie naszego ukochanego hobby, gier komputerowych.

Czym jest ogólnie duchowość, czym jest wiara – celebracją życia doczesnego, według określonych elementów. I dawni ludzie, czując klimat życia biblijnego celebrowali życie, właśnie tym klimatem. Ale my teraz mamy XXI wiek, naukę i oświecenie, prawda. Ale te potrzeby nie zniknęły, tak samo jak Nietzsche kłamał, mówiąc „Bóg umarł”, nie umarł on tylko jego archetyp. On i pojmowanie wiary i duchowości ewoluowało w inne elementy kultury.

Bez duchowości, wszystkie czynności, które wykonujemy, są tylko pustym rytuałem walki o przetrwanie, bez tej emocji, bez wyobrażeń.

A tu już bardzo blisko od Biblii do wiedźmina Sapkowskiego, do serii GTA, Lovecrafta, no, kurczę, wszystkiego! To jest nasza dieta umysłowa – dieta od bodźców, dzięki której możemy znowu próbować poczuć życie lepiej i mocniej, więc czemu tego nie robić?

Bogactwo współczesnej biedy…

Dziwnym paradoksem jest, że w dobie, kiedy nadal jesteśmy biedakami, w porównaniu do krezusów, ale takich, których stać na coraz więcej za mniej, ogólny dobrobyt to jest coś, co nas tworzy i nas niszczy. I byłoby na to kilka przykładów. Najlepszy przykład to podagra – choroba dawnej szlachty, na którą biedacy chcieli chorować, żeby móc się najeść do syta, czyli od nadmiaru wina i mięsa, dostajemy dny moczanowej, ze skutkiem opuchlizny stawów, głównie na dużych palcach u nogi co robiło je tkliwymi i bolesnymi od noszenia butów i chodzenia nawet do wygódki.

W przypadku manii posiadania mamy habituację – kiedy biznesmen stawia sobie za cel zdobycie milionów, cieszy się tylko na początku, po pierwszy, drugim czy maksymalnie dziesiątym milionie. Po parunastu milionach robi się standard, a im dalej w las, tym mocniej musi się zmuszać do zarabiania, bo „kiedyś to dawało mi kopa a teraz nie”, i mając pieniądze, wydajemy je wizyty i psychiatry, sesje terapeutyczne i masę farmakologii, która robi z nas niewolnika pigułek.

Jest jeszcze coś podobnego do podagry umysłu. Mianowicie gdyby depresję podzielić na wstępną i głęboką, to ta głęboka nadawałaby się do leczenia u specjalisty, natomiast wstępną, tworzymy sobie sami. Taki internet, ilość filmów, tekstów i obrazków to mnogość bodźców na wszelkie tematy. Potrafimy siedzieć przed ekranem godzinami, oglądać setki różnych tematów, i te piksele, są naszą formą bogactwa, do którego się przyzwyczajamy. I po latach nałogowego doomscrollowania (nie wiem, czy brainrota, bo w obecnej formie to nowy wynalazek), nic cię już nie kręci, nie ma emocji, bo „wszystko ci spowszedniało”.

We wszystkich przypadkach, jedyną osobą, za które możesz winić za swój problem, jesteś ty sam, patrzący w lustro.

A nie wszyscy są stworzeni do tego, żeby niczym dzieci, móc konsumować wciąż te same treści bez końca i się nimi cieszyć. Trochę smutne, ale tu już wchodzimy jeszcze mocniej w nauki psychologiczne i neurologiczne.

Zachęcam was do spróbowania przejścia na dietę od bodźców, wasz umysł i jego odczuwanie wam za to podziękuje. Zasada jest prosta, jeśli my sami nie zaczniemy tworzyć własnego przeżycia życia – to nikt za nas tego nie zrobi. Pozdrawiam!