I Post Scriptum:

A źli będą dobrymi…

Zauważyliście nawiasem, jak często w dowolnym elemencie kultury pokazuje się złodziei jako bohaterów? Nie ważne czy to Godfellas czy GTA Vice City – zupełnie tak jakby wytwarzali w nas propagandowo pożądanie do tych samych przedmiotów, które kradną te fikcyjne postacie! A przecież na dobrą sprawę złodziejstwo to trochę głupota – spójrzcie, możesz ukraść i miliardy, ale robisz to po to, żeby je potem spieniężyć na przedmioty, i nieruchomości, które się tobie bardziej podobają. I tu jest zagwozdka – jeśli raz ukradłeś pieniądze, to już jesteś złodziejem, czemu nie ukradniesz tej reszty przedmiotów, które chcesz mieć? I w tym kontekście, po co ci pieniądze, które ukradłeś wcześniej? W tym kontekście złodzieje nie chcą wolności od systemu, bo nie potrafiliby żyć poza systemem – chcą jedynie dostępu do złotej klatki, które da im przyjemność i wygody. A nawet najprzyjemniejszy dom za miliardy, w tym kontekście dużo się nie różni od celi więziennej Siary Siarzewskiego, tej osobistej, z jacuzzi, zestawem kina domowego, luksusowymi potrawami, i ponętnymi kobietami. Ale żeby umieć się nimi cieszyć trzeba coś czuć, a nie być wypalonym gościem z anhedonią, który będzie kręcił nosem, nawet jak przed jego oczami zaczyna tańczyć naga Jessica Alba, albo współcześnie, Sydney Sweeney.

I tym, że jakże optymistycznym akcentem, zostawiam was z przemyśleniami. Zbierzmy się w kupę i zacznijmy robić coś wspólnie z pożytkiem dla nas jako grupy i każdego z osobna.

Inaczej ziści się scenariusz amerykański o apokalipsie zombie, i to niekoniecznie z czarami zombie, ale za to z nami, w roli czarnych, bezwolnych charakterów.

Kapłani wszechmocnego Dolara.

Tutaj mimochodem rzucę kwestię ekonomiczną naszego świata. Zapewne wiecie, że pieniądz jest fiducjarny, przyjmowany na wiarę, prawda? A nie sądzicie, że wszelcy bankierzy i miliarderzy, ceo i krezusi, są tak jakby „kapłanami” ekonomii, plebanami na parafii swojego banku? Bankomat to kapliczka, bank to świątynia, i są i oni, ze swoimi bankowymi rytuałami. A potem podchodzisz do bankomatu i niczym japoński mnich jęczysz „o yeny o yeny“.

W tej kwestii radzę wam posłuchać stary cover Johnny’ego Casha — Hurt, który wykonał w 2002, a który oryginalnie należy do zespołu Nine Inch Nails. W refrenie artysta śpiewa „moje imperium piachu”, w kontekście do wszelkich osiągnięć. To ciekawe, ale moja pasja do psychologii, powiedziałaby, że to są wnioski wszelkich krezusów i bogaczy, CEO i multimiliarderów. Nie ważne czy to Bezos, Trump, Musk, Zuckierberg czy techbrosi od AI, oni mając swoje pieniądze, i znając ekonomię, najlepiej z nas wiedzą, że pieniądz jest fiducjarny, a to co tworzą to kłamliwe imperium piachu. Ale cała magia tkwi w nas-biedakach. To my wierzymy, że oni są coś warci i przez to, nieświadomie sprawiamy-że są coś warci. Iście Jungowska perspektywa.

No więc zastanówcie się, czy my w dążeniu do bogactwa, potrafilibyśmy zrobić z niego użytek czy jedynie zwiększyłby się nam poziom konsumpcjonizmu, który doprowadziłby nas do rozczarowania i pustki, co zresztą już się dzieje w głowach internautów, radośnie brainrotujących content na tiktoku i youtubie. Ludzie, jest tyle rzeczy, które możemy kupić, żeby robić, a które wcale nie są drogie! Jakieś rękawice baseballowe, kiedyś trzeba było je sprowadzać z ameryki od znajomych! Przenośne kosze do koszykówki, piłki footballowe, rakiety do tenisa. Naprawdę, możemy działać i wypełniać swój czas za niewielkie pieniądze, niekoniecznie chłonąc wiedzę z internetu, która i owszem, jest mądra, ale nie daje nam motywacji do tego żeby ją wykorzystać w praktyce.

Naprawdę musicie zacząć dostrzegać, że sposób zachowania algorytmów internetu, i cienia jungowskiego (biblijnie można nazwać go szatanem, ale kto tam biblie czyta xD ), jest dokładnie ten sam, przyciągnąć, zdołować, i przytrzymać negatywnymi emocjami, bo wtedy on, cień, nami rządzi. I może monetyzować nasze lęki.

Wszyscy jesteśmy ateistami, ale nie jesteśmy w stanie uwierzyć, że Jungowski cień, niby Lucyfer Morningstar (Polecam komiks swoją drogą, zamiast tego netfliksowego serialu), codziennie nami manipuluje i nas oszukuje, żeby nas sprowadzić na manowce, bo on ma z tego radochę. I karmimy go energią naszego umysłu, od dziecka od kołyski aż po grób, będącym w konflikcie z naszą nieświadomością.

Smuci mnie to, ilu internautów wypisuje w internecie, po redditach, że życie jest puste i bezsensowne, ale nie robią z tym nic, żeby z tym walczyć, nie pozwalają sobie na nudę – trenowanie myślenia abstrakcyjnego, motywacji.  LUDZIE! Sami sobie krzywdę robicie. Zapewniam was, jeśli zaczniecie to trenować, same frajda z gierek będzie lepiej smakować.

Wszystko macie w głowie!

Czy odbicie w lustrze nie jest krzywym zwierciadłem?

Właśnie podczas przeglądania tematu doomscrollingu, odnalazłem ciekawy temat błędu poznawczego, zwanego „syndromem podłego świata”. Link do artykułu po polsku możecie znaleźć TUTAJ.

Zastanówmy się, skoro w teorii, od lat 70 wiedzą, że można ludziom stworzyć iluzję, że świat jest bardziej do dupy, niż jest w rzeczywistości, a doomscrolling jest jego pochodną, która, zupełnie jak dawne filmy pokazujące podłość ludzką, zwyczajnie „chcą zarobić”, więc monetyzują to, co przyciąga ludzi na dłużej do ekranów — vide negatywne i podłe treści…

( A jak wiemy z teorii o manipulacji i psychologii, ludzkie mózgi bardziej zwracają uwagę na treści negatywne, bo warunkują łatwiejsze przetrwanie… )

Czyli że mimo internetu, nic się nie zmieniło od lat 70? Raaany…

Gaming jako wirtualny chochoł — ergo potwór

Nawiasem, taka ciekawostka, nie wiem, czy zauważyliście, ale z wiekiem gracze strasznie mocno dojrzewają i zmienia im się odbiór tytułów. Ten sam tytuł, przez dziecko, może być odebrany epicko i imponująco — co nie jest dziwne, bo dziecko nie ma skali porównawczej — a inaczej, przez dojrzałego odbiorcę, dla którego nawet takie tytuły, które ostro reklamuje się jako imponujące, jak The Last of Us, Ghost of Tsushima, czy cały cykl GTA — to po latach widzi się ich pewną umowność i standard, coś w rodzaju emocji, którą można skwitować jednym, krótkim “meh”.

Może ludzie faktycznie, nie chcą przyznać, że coraz mocniej widzą w większości gier, jedynie bardziej efektowną możliwość na stawianie czoła nibyto przeciwnościom i wrogom będącym niczym innym niż wirtualną odmianą chochołów, służących do bicia, ale nic więcej z tego nie wynika, oprócz prostej rozrywki, z której, to będzie dziwne, wyrastamy, i to nie przez wiek ogólny, a przez ilość czasu, jaki przy grach spędzaliśmy. W końcu dziadki też potrafią grać, ale tylko dlatego, że wtedy „tego nie było”.

I każdy kolejny przeciwnik, to parafraza słomianej kukły. Dziecku to nie przeszkadza, ale dziś, aż mnie odrzuca, i pewnie nie tylko mnie. A gier, które nie są wyłącznie konkurencją z botami na dominację, jest jak na lekarstwo.

Nowe Tropico jest o wiele prostsze od tego dawnego, które przez postęp w komputerach nie działa dobrze na nowym sprzęcie. To samo z serią Anno, może jakieś Simsy, symulatory. I nagle się okazuje, że gry jako sztuka dużo nie oferują, choćby wpakować w nie kilka miliardów dolarów w produkcji. Pytanie, co oferuje, i czy to nasze oczekiwania nie urosły za bardzo — robiąc nam samym krzywdę w ten sposób.  I tu wracamy do początku tego artykułu. Może warto zatrzymać się, i zastanowić — niejako duchowo, nad wewnętrznym przeżyciem w stosunku do naszej relacji z ukochanymi grami. I nie tylko grami.

Amen.